İşte bugün o gün...

Bir yıl önce tam bu gün ‘evet hayatımın erkegi bu’ dedigim adamla çıkmaya başlamıştım.Bir yıl askıda kalan sürüncemeli bir ilişkiyi atlattıktan sonra halbuki ne güzel gelmişti onla tanışmak bana.Hep tesadüflere inanırım ya! Tanışmamız da bir tesadüf olmuştu.Yılbaşı partisinde birbirimizi bakışlarımızla etkilemiştik.Sonra sanal alem sagolsun o buldu da beni konuşmaya başladık.Sevgilisi vardı bide utanmadan bana yazıyordu ya aslında düşünüyorum da adamın ne mal oldugu en başından bellimiş işte neden bu kadar kastım ki..
Ama yüz vermedim,agırdan aldım falan derken nasılsa kaptırdım gönlümü işte... Ayrıldı mayrıldı hadi biz çıktık derken baktım bu adam benim hayallerimde canlandırdıgım adam değil.Bakışlarından bile piçlik akıyor tabiri caizse.Hele o kendini beğenmiş tavrı var ya boğasım geldi o derece.Bu gün o gündü işte.Sabırla bekledim ayrılmasını,bana gelmesini.Ama adamın huyu buymuş ki zaten ne kadar çok kızla çıkarım ,skorum ne olur diye düşünüyor adam daha 20sinde tabii ee aklıda 6 yaşında dersek bu düşünceleri normal bebenin.Oysa geçen sene bu gün nasılda heyecanla gitmiştim o buluşmaya sanmıştım ki o farklı.Ama daha ilk konuşmalarında ev muhabbetini açan adamdan ne beklersin ki.Aptal yerine koydugunu sanıyor insanları tabii ben yer miyim?Bir güzel araştırdım bunu memleketinden.Allah razı olsun o memleketten çok arkadaşım var hakkında bişeyler bulmam zor olmadı tabii.Duyduklarım resmen tokat gibi yüzüme çarptı benim yere göge sıgdıramadıgım o duygusal,yakışıklı çocuk piçin önde gideniymiş.Eee bunu ögrenen arkadaşlarım beni korumak istediler tabii.O 2 hafta nasıl geçti bilmiyorum kafamda sürekli dönüp duran tilkiler...O yeni yapılanmaya başlamış güven duvarının birden çökmesi ne demek!Bir karar verdim ayrılmak istedim kalbim ‘yapma belki düzelir’ diyor,mantıgım ‘bu adamdan bi halt olmaz yol yakınken dön uzatırsan sonu kötü olcak sen yıprandığınla kalcaksın bu bebeyi adam etmek için yorulcaksın en sonunda sıfıra sıfır elinde olcak koca bi sıfır’ diyor.Mantıgımı dinledim, bitirdim,allahım bei biliyor ya ne kadar şanslıyım ki onun çevresindeki insanları tanıyan arkadaşlarım oluyor da onu soruşturuyorum.Ayrıldıgımız gün soruşturdugum arkadaşlardan birinin facesindeki bir kızı begenmiş sormuş arkadaşa.Kızla konuştum ‘o çok çapkın bana facemden bi kızı sordu sağlam pabuç degil o cocuk’ dedi.Hiç bi bahane sunmadan ‘ayrılmak istiyorum’ dedim, itiraz bile etmedi ‘sen istedin evime gelseydin böyle olmazdı’ dedi bide salak! Sonra ki dört ay boyunca ara ara saçma bahanelerle mesaj atıp kendini hatırlattı ama nafile ne olduğunu sormadı ki yavşamaya çalışıp aklı sıra beni tekrar kandıracağını sandı salak! Ama aşkımdan ölsemde dönmem ona şimdi gelsin yine dönmem bi kere güvenimi yıktı.Ben böyleyim çıktıgım çocugu her yönden araştırırım yalanı dolanını ortaya çıkarırım ama söylemem güvenim git gide azalır biter sonra.Bunda da böyle oldu haberi yoktu ama ben her şeyinden haberdardım. Arada karşılaşıyoruz benim arkadaşlarla her zaman gittiğim bi mekan var orda.Hatta bi keresinde tam arka masamıza oturdular inat ettim yaa görmezden gelicem hiç bakmadım o tarafa,yanımda oturuyor ben bakmıyorum kendini göstermeye çalışıyor ee dayanamadı dürttü konuşmaya çalıştı bebe.Heyecandan aptal saptal hareketlerde.Gayet mesafeli konuştum kapagımıda eksik etmedim tabi döndü oturdu kıçının üstüne oh oldu ama ne vardı adam olsaydı degerimi bilseydi.Halbuki ben ona her şeyimle bağlanmaya o kadar hazırdım ki...O geçen seneyi düşünüyor mudur acaba sanmam.Ayrıldıktan sonra fake facebook hesabımdan takip ediyorum kendisini, o kadar iyi tanıyorum ki onu hangi kızlara yazdıgını, kimlere umut verdigini bile takip edebiliyorum.Şu an bile o faceden fotograflarına bakıp ‘acaba ben bu satırları yazarken o ne düşünüyor ne yapıyor?Ayrılmasaydık nolurdu?’ diye kendime sorular soruyorum... Dilimde ise o şarkı ‘yerini hatırlarsın izi artık yoksa da,tam da bugün işte o gündü...
Maça kızından.....